2020JongKoppelBrengtZorgenNaarZee

 

Katrien en Jonas, die ook actief zijn in onze parochie, schreven onlangs een artikel voor Kerknet.

We publiceren hier graag hun relaas. In deze coronatijden vulden ze hun staycation in met een fietspelgrimage. Onderweg droegen ze de zorgen van andere mensen met zich mee. Een warme terugblik. Nu het nieuwe werkjaar goed gevorderd is, lijkt de rust van de vakantiemaanden alweer ver achter ons te liggen. Een stroom aan mails en telefoons komt alweer op ons af; deadlines op het werk en bij onze engagementen. De ratrace van voor corona is weer helemaal terug. En toch voelt het anders. Afgelopen zomer deden we geestelijk voedsel op dat al het geraas toch wat in perspectief plaatst.

 

Geen staptocht naar Assisi in de zomer van 2020, ook al hadden we daar samen met TAU – Franciscaanse spiritualiteit vandaag reikhalzend naar uitgekeken.

Begin juli groeide dan ons eigen alternatief: een fietstocht van Wolfsdonk, bij Langdorp, naar de Belgische kust. We wilden er niet zomaar ‘even tussenuit’ in eigen land, maar er echt een diepgaande belevenis van maken.

Die zouden we onderweg meedragen en dan in zee achterlaten.

 

 Katrien 

Voor ons vertrek bereikten ons al enkele briefjes die we meenamen in onze ‘zorgendoos’. Op het traject Wolfsdonk – Leuven – Laken – Zonnegem – Gent – Kortrijk – Nieuwpoort zou onze doos meer en meer gevuld raken: met zorgen van goede vrienden en familie, maar ook van toevallige passanten. Bij ons vertrek sprak diaken Bert een zegengebed uit. Door een zegen vertrouwen we ons aan God toe, wordt zijn Aanwezigheid ervaarbaar voor wie gelooft, zei hij. En ja, die diepe werkzaamheid mochten we ervaren.

Geen mail, amper telefoon en geen beslommeringen. Het fietsen maakte ruimte in ons hoofd. Rust. Alles even laten bezinken. Met onze eigen zorgen wat op de achtergrond, kwam er meer aandacht voor het hier en nu. Genieten van kleine dingen: regendruppels langs ons gezicht, bloemen in de berm, koelte onder de bomen, mooie wolken of een warm avondzonnetje bij de laatste kilometers.

Door beter op te letten, merkten we meer goddelijks ‘in alle dingen’: zwaaiende passanten, idyllische Vlaamse dorpjes, stevig trappen op de heuvels van Brussel-Centrum, de majestueuze basiliek van Koekelberg.

Meer van ‘God die Liefde is’ kwamen we op het spoor via onze ontmoetingen. Coronaproof, op veilige afstand, zagen we onderweg heel wat familie en vrienden. We spraken over koetjes en kalfjes, maar onze zorgendoos leidde onverwacht vaak tot diepgaande gesprekken. Op onze expliciete vraag Wat is jouw zorg? Welke zorg kunnen wij meedragen? werd niet zelden geantwoord met ontroerende verhalen en bezorgdheden, waar we niet van wisten. Allebei moesten we de voorbije maanden iemand afgeven die veel voor ons betekende – de twee kerkhoven lagen heel bewust op onze route. Het kunnen delen van dit verdriet met elkaar maar ook met anderen die rouwden, werkte helend.

Is het onrust over dementerende ouders of grootouders, de angst van het coronavirus of kwetsuren door conflicten ondanks goede bedoelingen, iedereen is zoekend.

En die kwetsbaarheid creëert raakpunten als we ons durven openstellen.

Het trof ons dat we doorgaans elkaars zorgen eigenlijk zo weinig bevragen.

Het was duidelijk ook een oefening voor wie het antwoord moest geven.

Veel zorgen raken niet uitgesproken en krijgen daardoor misschien niet de aandacht die ze verdienen.

In perspectief Op de eerste dag waren we onder de indruk hoe mooi de dorpskern van Wilsele-Putkapel bij Leuven te zien is vanaf een fietsroute die we nog niet kenden. Honderden keren passeerden we het dorp al langs de steenweg, maar vanuit die hoek leek het wel een hemelse plek.

Een perspectiefwissel die de hele tocht groeide, tot we alle zorgen aan de zee toevertrouwden.

We leerden meer luisteren en minder uitgaan van wat we al dachten te weten. Wijsheidsspreuk 19 leerde ons bovendien om ook ons eigen leven in perspectief te plaatsen: krijgen we lof of kritiek, belangrijk is vooral wat onze echte intentie was.

Een appel om te focussen op het Goede en wat er echt toe doet.

 

Liefde en wijsheid Rust zoeken, God zien in alle dingen, échte gesprekken voeren en tijdige perspectiefwissel: ingrediënten voor een deugddoende tocht, maar nog meer ‘spiritueel krachtvoer’ voor de rest van het jaar. Wijsheidsspreuk 28 vat het mooi samen: waar liefde, geduld en rust is, kunnen we God ervaren en wordt ons leven en dat van onze tochtgenoten des te aangenamer. Wij nemen ons voor om niet te lang te wachten met een nieuwe fietstocht.

Liefde en wijsheid