(UA-31898617-1)60035425 Sint-Pieter,Langdorp,Gijmel,Wolfsdonk,Aarschot,godsdienst,religie,gemeenschap,

2021BegrafenisPaulEerlings

Uitvaartplechtigheid E.P. Paul Eerlings ss.cc.

 

De Coronamaatregelen lieten slechts 50 personen toe tijdens de uitvaartdienst. Het was heel moeilijk voor Mia om zich aan deze beperking te houden; zoveel mensen wilden er - begrijpelijkerwijze – bij zijn. Daarom deze sfeerbeelden en teksten van de uitvaartplechtigheid.

Symbolen van de priester

Afbeelding invoegen

Bij het begin van de viering werden enkele symbolische voorwerpen op de kist gelegd door een confrater picpus. Een kelk, een albe, een Bijbel, een brandende kaars verwezen naar de functies van een priester.

Eerste lezing

 

Afbeelding invoegen

Mia Hoeben, die 34 jaar voor Paul zorgde, las zelf met sterke stem de prachtige Psalm 139 voor.

Heer, u kent mij, u doorgrondt mij
U weet het als ik zit of sta,

U doorziet van verre mijn gedachten.

Ga ik op weg of rust ik uit, u merkt het op,

Met al mijn wegen bent u vertrouwd.

Geen woord ligt op mijn tong,

Of u, Heer, kent het ten volle.

U omsluit mij, van achter en van voren,

U legt uw hand op mij

Wonderlijk zoals u mij kent,

Het gaat mijn begrip te boven.

Hoe zou ik aan uw aandacht ontsnappen,

Hoe aan uw blikken ontkomen?

Klom ik op naar de hemel – u tref ik daar aan,

Lag ik neer in het dodenrijk – u bent daar.

Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad,

Al ging ik wonen voorbij de verste zee,

Ook daar zou uw hand mij leiden,

Zou uw rechterhand mij vasthouden.

(…)

 

Homilie

Jef Tops, delegatieoverste van de paters picpussen, sprak volgende woorden in zijn preek.

Afbeelding invoegen 

Een donderslag bij helder weer.

Zo kun je het noemen, het bericht dat we vorige vrijdag kregen:
'Paul is overleden - heel plots, onverwacht'.
Voor een korte tijd van thuis vertrokken voor een boodschap en een  vriendenbezoek, en niet meer thuisgekomen, nooit meer.
Het is niet te bevatten. Verslagenheid waar geen woorden voor zijn.

En zo zijn we dan hier samen - weliswaar in een - noodgedwongen - veel te kleine gemeenschap - om afscheid te nemen van een geliefde medebroeder,

van een collega-priester, van een goede vriend,
van een mens om van te houden
en die zelf ook zoveel vriendschap heeft betoond en uitgestraald.

En daarbij staat Mia dan op de eerste rij.

Paul, 81 jaar zou hij worden, maar nog in goede gezondheid en nog zeer actief, en verder bouwend aan een rijk gevuld leven.

Na zijn priesterwijding in 1966 werd hij leraar in wat toen nog het Damiaancollege heette. Na een korte tussenperiode als directeur van onze toenmalige drukkerij in Leuven, werd hij godsdienstleraar aan het Sancta Maria instituut in Leuven. In 1986 werd hij ook redactiesecretaris van ons tijdschrift Mensen Onderweg, en dan volgt een periode van 19 jaar als Pastoor van Langdorp, van 1987 tot 2006.

Een zeer vruchtbare tijd, waarin al zijn talenten tot hun recht konden komen.
De meest zichtbare verwezenlijking uit die periode was wellicht de restauratie van het kerkorgel, een realisatie waar hij terecht fier op was. Maar daarnaast, en uiteindelijk veel belangrijker, was - wat hij als priester heeft mogen betekenen voor de parochie: de hartelijke wijze waarop hij mensen nabij was, waarop hij de parochiegemeenschap heeft kunnen bezielen en waardoor hij voor velen een vriend is geworden.

Hij is ook nog een tijdlang deken geweest en heeft nog een aantal andere functies bekleed.

Na zijn pensionering is hij niet in zijn luie zetel gaan zitten, maar is hij op vele terreinen als priester dienstbaar gebleven hier in de parochie.

Ik vermeld hiervan alleen maar de oprichting van een 'begrafeniskoor', ook 'het verrijzeniskoor' genoemd. Eigenlijk had dit koor hier moeten staan om te zingen, maar om de gekende redenen was dat niet mogelijk. Maar, voor de zang tijdens deze viering hebben we wel gekozen uit de bundel van het koor.

Dit alles, samen wat ik niet heb vernoemd, maakt dat Paul een zeer vruchtbaar leven heeft gehad, waar we dankbaar mogen voor zijn.

Paul was priester, en misschien hebben de meeste mensen hem vooral gezien als 'parochiepriester', maar Paul was ook religieus, lid van onze religieuze gemeenschap 'Paters van de Heilige Harten'. Een religieuze gemeenschap die als missie heeft: 'De liefde van God, zoals die in het leven van Jezus van Nazareth gestalte heeft gekregen - die liefde van God: overwegen(er persoonlijk van doordrongen te worden), die liefde van God verkondigen, als blijde boodschap,
en vooral ook die liefde van God zelf beleven.'
Dat rijmt goed met wat we hoorden in de evangelielezing, waar we Jezus horen zeggen: 'Dit is mijn opdracht: dat jullie elkaar liefhebben met de liefde die Ik jullie heb toegedragen'.

Daartoe heeft Paul zich verbonden toen hij in 1960 in Tremelo zijn kloostergeloften uitsprak. Een van onze medebroeders die dit eveneens op een uitzonderlijke wijze beleefd heeft is de heilige Pater Damiaan, wiens feest we vorige maandag vierden, en die voor velen van ons, en ook voor Paul een lichtend en inspirerend voorbeeld is geworden.

En dát: Gods liefde overwegen, verkondigen en ook zelf beleven: ik ben er van overtuigd dat dit ook de onderstroom, de diepste inspiratie was van al wat Paul als priester en als mens geweest is en verwezenlijkt heeft. Een mens, een religieus, een priester met een hart voor mensen, en dan mag dat woordje 'hart' zowel met een kleine als met een hoofdlettergeschreven worden.

Heeft hij dat heel die tijd bewust zo beleefd? Misschien niet, maar mensen leven soms ook 'op automatische piloot' en het is zeker zo dat Paul altijd met onze gemeenschap verbonden is gebleven - sommige perioden minder uitgesproken,
maar vooral de laatste jaren intenser en bewuster. Hij werkte bijvoorbeeld nog mee aan de digitale nieuwsbrief van ons project Damiaan Vandaag, en nog sinds zeer recent vertegenwoordigde hij onze congregatie in de algemene vergadering van de Damiaanactie. Bij alle belangrijke samenkomsten van onze gemeenschap was hij aanwezig, en hij kwam ook graag in de gemeenschap telkens er iets gevierd werd, zoals bij de maandelijkse viering van de verjaardagen. Paul was echt één van ons, en ook wij zullen hem hard missen.

Maar wie hem het hardst zal missen is Mia, die 34 jaren voor Paul een hulp en steun geweest is. Mia, daarvoor wil ik u, in naam van onze gemeenschap, van harte danken, voor alle zorgen en steun voor onze medebroeder Paul.

Vandaag moeten wij Paul uit handen geven en hem toevertrouwen aan de Heer van alle leven.

Op het einde van de viering, kan u bij het naar buiten gaan, een gedachtenisprentje nemen. En ik wil nu al even voorlezen wat daarop staat:

Als u dit prentje ter hand neemt
denk dan even terug aan Paul,
aan wat hij in zijn leven
in dienst van velen heeft gerealiseerd,
hoe hij een goede herder geweest is voor vele mensen,
in eenvoud en dienstbaarheid.

Denk aan alle vriendschap die van hem is uitgegaan,
aan zijn warme persoonlijkheid.
Denk terug aan wat hij wellicht voor u persoonlijk heeft betekend,
en vertrouw er op dat hij nu lééft
en straalt in het licht van Gods gelaat.

En om te eindigen wil ik a.h.w. Paul zelf nog even aan het woord laten,
met een vers uit Psalm 139, een psalm die hij vaak gebeden heeft:

'God, ik dank u voor het wonder van mijn leven, voor alle wonderwerken die Gij hebt gemaakt.' Doorzoek mij, God, en peil mijn hart, en wijs mij de weg die leidt naar de eeuwigheid.'

Meer dan 7 sacramenten

Afbeelding invoegen

Op het einde van de viering mocht Myriam Borremans zijn leven schetsen als priester, als pater, als vriend.

Vandaag nemen we afscheid van een priester die de sacramenten als kostbare parels van ons geloof bij mensen bracht. 

Het sacrament van de eucharistieviering vertaalde hij in volle eenvoud en oprechtheid. Geen moeite was hem teveel om eucharistie te vieren voor een vereniging. Zonder toeters of bellen, getuigend van een eenvoudig en puur geloof stond hij aan het altaar.

Samen met jonge gezinnen leefde hij mee met de geboorte van jonge kindjes die hij via het sacrament van het doopsel opnam in de grote familie van gelovigen. Als sportieveling en fietser streefde hij naar hoge toppen, maar zonder het sacrament van de doping!

Honderden 12-jarigen diende hij het sacrament van het vormseltoe. Hij sprak met die jonge mensen over de Geest, maar bleef met beide voeten op de grond.

Zelf huwde hij niet maar vele koppels vroegen hem om het sacrament van het huwelijk toe te dienen. Het sacrament van een zeer innige vriendschap zette hij om in een liefdevolle verbintenis, met Gods zegen. Hij geloofde sterk in het sacrament van het samenzijn van mensen, van de ‘vereniging’ en hechtte er heel veel belang aan verenigingen in zijn parochie in Langdorp.

Wellicht ging het niet altijd om het sacrament van de vergeving, maar de intieme gesprekken van zovele mensen die hun hart konden luchten bij Paul waren sacramenteel. Hij verstond de kunst om ‘zonden’ te bekijken met de blik van een milde Vader.

Het ziekensacrament was bij hem een sacra-moment van nabijheid, van er-zijn, van zalving en fysieke aanraking. Je moest echter niet ziek zijn om zijn stevige handen te voelen die contact maakten en kracht gaven. Voor zieke mensen en gehandicapten had hij een heel groot hart, daarom ging hij ook graag naar Lourdes en was hij de geknipte aalmoezenier in het rustoord Sint-Rochus.

Al vroeg voelde hij zich aangesproken tot het sacrament van de priesterwijding en was de heilige pater Damiaan zijn grote voorbeeld: eenvoudig en soms koppig, vast overtuigd van zijn ideaal en zijn geloof. Bij zijn 50-jarig priesterjubileum in 2016 zei hij: "Ik heb de lotto gewonnen: ik ben een gelukkig man die 50 jaar priester is.” Hij voelde zich ook erg verbonden met zijn collega’s priesters en paters.

Paul was echter méér dan zeven sacramenten: hij was het sacrament van de vriendschap die voor hem heilig was, het sacrament van de blijheid en de lach, het sacrament van het samen brood breken en wijn drinken van zelf geteelde druiven en genieten van de zang van het verrijzeniskoor en de klanken van het Robustelly-orgel.

We namen vandaag afscheid van Paul Eerlings, picpuspater en priester en warme mens en vriend. We nemen vandaag echter geen afscheid van al de sacramenten die hij voor ieder van ons heeft voorgeleefd.

Bewieroking

Afbeelding invoegen

De laatste eer werd aan Paul gegeven. Spijtig dat ten gevolge van de coronamaatregelen alle aanwezige priesters zich niet rond de kist konden verzamelen, zoals het de gewoonte is bij het overlijden van een priester.

Crematie en asverstrooiing

Afbeelding invoegen

Paul had genoteerd er de voorkeur aan te geven verast te worden en z’n as te verstrooien op Hofheide. Zo gebeurde, in intieme kring.

 

(UA-31898617-1)60035425